tchórzliwe mam powieki, uciekają.


grudzień o zapachu i smaku mięty. obcy dla mnie ten tegoroczny grudzień.
zupełnie nie taki, na jaki chce się czekać.

a ja w pośpiechu, śpiąc najczęściej w tramwaju
powoli wymawiam swoje kwestie.

jeden
dwa
cztery

maszerują łobuzery

raz
dwa
pięć

Z dnia na dzień coraz mniej dorastam.

żyję
żyję
żyję

nie
na
żarty

ale nieskładna jestem, dużo mocniej niż zazwyczajjjjj ajajajjaj

chyba nie tak
no to jak?
wspak

choruję na moje paranoje i na tę piosenkę, 

God knows what is hiding in those weak and drunken hearts
I guess you kissed the girls and made them crythose Hardfaced Queens of misadventure God knows what is hiding in those weak and sunken eyesa Fiery throng of muted angels Giving love but getting nothing back


i choruję na moje niezdrowe ambicje i wymagania


jestem chory na wszystko, kochana, chorobę mam na powiekach
dzisiaj w mej głowie zabili mi Kennediego, jest 23 listopad
mieszkam w całkiem innym miejscu Polski i cierpię na syndrom sztokholmski

Łyk herbaty. Krótkie przelotne wyjrzenie przez okno. Burza. Łzawie mi.
I nie mam gdzie się podziać z moją melancholią.
A sterta książek odłożonych 'na potem' obrosła w duszącą kołderkę z kurzu. Wszystko mi się w duszy zakurzyło.

Potrzebuję pisania, chociaż nie uspakaja mnie to w żadem sposób. Potęguje i wskazuje palcem wszystkie moje nostalgie. A jedna goni drugą.

Nie potrafię siebie samej odnaleźć. Gdzie ja, a gdzie ktoś inny we mnie? Kiedy ja, a kiedy ten inny ktoś?
Na dworze duszno, parno, a mnie bolą zmarznięte dłonie.
Marzną ma r z ną  ma rz ną  mar zną, zawsze mnie to słowo bawiło.

męczy mnie ciągły zapach deszczu i zimny wiatr pod rękawami.
a złe sny się materializują

lubię Twoje oczy,  moje oczy lubią Cię
                                                           i to nas zgubi

niezręcznie
niezręcznie tobie
niezręcznie mnie
niezręcznie nam


tańcz, tańcz, tańcz! na ulicach pachnącej skoszoną trawą Lukki. zatęskniłam za naszym majem

 To takie... pierwotne, takie prymitywne.



Już nawet do !tamtych! ludzi nie tęsknię. A tymi teraźniejszymi się odrobinę brzydzę.

A teraz powinnam przeprosić? Powiedzieć, że mi przykro, że żałuję?
To może ja podziękuję na dziś


Zmęczona głowa opada mi na lewe ramię.
Pełno we mnie myśli sprzecznych i krnąbrnych.

Słów mi brak, pod powiekami jakoś dziwnie pusto

Trochę ckliwie, odrobinę płaczliwie.
Trudno mi sobie wyobrazić inny świat. Tak tu bezpiecznie. Takie to oswojone i przeproszone tysiąc razy.

Żyjemy teraz w różnych stronach ziemi. Swój środek świata już gdzie indziej każdy ma 

"nie ma się czego bać

cały ten złowrogi świat

rozsypiemy razem w pył

zbudujemy swoją drogę

swoje kolorowe mgły"

Tobie. Nam. Sobie w sumie też. Napisała nam nadzieja scenariusze. Hah, śmiać się, śmiać.

pieką mnie dłonie od poczucia winy.

przed tobą, bez ciebie p ł o n ę


stopy mam już zmęczone, za bardzo na ten cały obcy świat

tak bardzo krucha jest moja bezpieczna przestrzeń.



płonące, słodkie, odurzające

zauroczona jestem tym, w jaki sposób poznaję na nowo, wciąż i wciąż

pachnie słodkim wiatrem. w głowie mam coś na kształt rozgotowanego karmelu.
myśli mi się ze sobą plączą.

zbiłabym ze złości doniczkę, gdybym ją miała

cały swój nieład, tęsknoty i niepoukładanie przenoszę w inne strony.

tęsknię teraz ze słonecznikowej i pachnącej bazylią Toskanii.

tak bardzo nie wiem jak mam teraz układać powieki, tak bardzo nie wiem

You can get addicted to a certain kind of sadness.

moje dwa ciała. ciało prawdziwe i ciało poboczne. 

czują i nie czują, oddychają i nie oddychają. 

jedno każdego ranka wstaje, pije kawę i bardzo się śpieszy.

drugie żyje nostalgią i wspomnieniem zimnych koniuszków czyiś palców. i czuje i nie czuje i oddycha i nie oddycha... a powinno

Jeśli pytasz o najcudowniejsze momenty mojego istnienia, to mogę wspomnieć o zapachu świeżego druku i zakurzonych kartek z duszą, o deszczu spływającym po policzkach i słońcu na powiekach, o największej miłości i nienawiści w jednym, o siadaniu na parapecie z herbatą miętową, o Krakowie w całej mnie, o kolorze kcyńskiej trawy i smaku drożdżowego ciasta, o wiosennym wietrze we włosach, o malinowych popołudniach, o ostrym świetle reflektorów, o drewnianej scenie pod stopami, o smaku mocnej kawy i każdym pożegnaniu, o pierwszym ciepłym dniu każdej wiosny, o ścianach w kolorze zielonego groszku, o spacerach po Fredry, o pogawędkach z Praskimi kamienicami, o trzymaniu się za ręce w kawiarni z białymi krzesłami.

patrzę za okno, pusto, wszyscy siedzą po cichutku w swoich małych domkach i boją się przyszłego deszczu

chłodny i mokry wiatr
zmarznięta biała skóra pod za dużą dżinsową kurtką.

zimno mi w sumienie
i od deszczu zmoknięcie we wspomnienia

przepraszam, że masz mokre ramiona od mojego płaczu.
przykro trochę.

czas zaczyna powoli szeptać przekłamane historie, ah

czasem może i coś mojego.

wawa- 2012

coś mi mówi, że wracasz, aaała, jeden jak i drugi. 

ale ty masz pogmatwane myśli, rzęsy ci się plączą 

Krótkie, grzecznościowe pogawędki bez jakiegokolwiek ładu i składu z przypadkowo spotkanymi na ulicy duchami przeszłości. Mam kilka takich duchów.
Tęsknię przeokropnie do zapachu pszenicy i koloru kukurydzy i miodowej kanapy i piaskowej dróżki i zielonej bramy z wieżami z czerwonej cegły. Nie ma już tego miejsca. Nie ma takiej mnie, dla której to miejsce byłoby tym samym. Nie umiem już przeżywać tak jak dawniej.

 excusez-moi, chyba uciekł mi właśnie pociąg do domu

czas zdecydowanie za szybko mija.


za bardzo czułe serce w klatce z drobnych kości za szybko bije mi.


za za za za za za za za za za pominam.

'-Pan musi chcieć żyć. Teraz widzę w Panu tylko wolę śmierci.
-Raczej ciekawość. Przecież to moje ostatnie wielkie przeżycie.
-Wydarzenie. Śmieci się nie przeżywa.' - Senność

widzę trochę nieba.

żółte tulipany więdną na parapecie. kawa już dawno wystygła.

przepraszam, że nie chcę umierać z bezsensu.
przepraszam, że nie chcę czuć żalu.
przepraszam, że nie chcę senności.

wietrznie  mi w głowie i w sercu bardzo też.

uśmiechasz się dziwnie
inaczej niż wtedy
gdy było do siebie
nam bliżej niż blisko
to było niedawno
a mówi się kiedyś
dziś tylko się znamy
to wszystko...


dzisiaj ratują mnie tylko Pani Groniec, Pan Kofta i Pan Turnau.




rozpadanie
      anie
zapomnin
        anie
przeżyw
        anie
nie?

w lustrze to nie ja, w słowach to nie ja, w myślach to nie ja



bolą mnie kości i sumienie, nic nadzwyczajnego, prawda?

żałośnie sentymentalna jestem, no cóż


Hi A.
[...]
i will never let it gone away.


boli mnie głowa
chociaż to było tak dawno.